Jubileumjaar
dinsdag, 19 juli 2011 20:20
Lidy van Dam: van textielmens tot directeur, 30 jaar bevlogenLidy
Wie de Aleph zegt, zegt Lidy van Dam. In 1973 begon ze er, als één van de eerste cursisten: wandkleden maken en weven. “Ik ben een textielmens.” Gedurende de dertig jaar die zouden volgen groeide Lidy er van bestuurslid, via coördinator tot directeur. En Creativiteitscentrum Drunen van ‘particulier macraméclubje’ tot professioneel centrum voor de kunsten de Aleph, met gemiddeld 1.600 cursisten per seizoen. “De Aleph straalt warmte en betrokkenheid uit – dat is de kracht, al die tijd al.”

We schrijven begin jaren zeventig, economische glorietijden. Lips breidt haar productie uit en haalt jonge ingenieurs van heinde en verre naar Drunen. In hun kielzog: de echtgenotes. Die al rap ontdekken dat creativiteit op het platteland vooralsnog niet veel verder gaat dan kantklossen en klompendans. De dames zijn slagvaardig echter en richten hun eigen club op: Creativiteitscentrum Drunen. Lidy van Dam meldt zich al snel aan. “In die tijd waren er nog maar zo’n dertig cursisten, allemaal vrouwen. We zaten in een zaaltje van de noodkerk en de docenten ontvingen een bescheiden vrijwilligersvergoeding. Maar ons streven was helder: we wilden niet naar Den Bosch of Tilburg, maar hier, in ons eigen dorp, een goed, open creativiteitscentrum.”

Mannen en kinderen
Die ambitie krijgt met omwegen maar gestaag gestalte in de loop der jaren. Na het kerkzaaltje ‘zwerft’ het centrum van een schoolaula (“We begonnen toen net met keramiek en beeldhouwcursussen, die werden helemaal gek van ons”) naar Hotel ter Hunen (“Mochten we van de keuken en een paar kamers gebruikmaken”) om te eindigen in een deel van de voormalige Wilhelminaschool. “Daar konden we nog professioneler aan de slag en ons cursusaanbod langzaam uitbreiden. Naast tekenen en schilderen zetten we een fotografiecursus op - waarmee het aantal mannelijke cursisten rap toenam - en we organiseerden dans voor kinderen. De kwaliteit van ons aanbod groeide zodanig dat we in aanmerking kwamen voor subsidies. Konden we eindelijk onze docenten volgens de geldende normen betalen.” De ruimte in het schoolgebouw begint echter te knellen en in 1990 volgt de verhuizing naar de huidige locatie in het Voorste Venne-complex. “Een prachtige locatie! We hebben destijds heel veel inspraak gehad bij de verbouwing en enorm veel hulp van cursisten, docenten, medewerkers en bestuur. Zonder die samenwerking en betrokkenheid zou de Aleph nooit geworden zijn wat het nu is: een centrum met een fantastische sfeer, met een heel eigen identiteit. Waar duizenden mensen jaarlijks plezier aan beleven.”

30, 35, 40?
In 2003 is Lidy gestopt als directeur van de Aleph. “Het werd tijd, ik had er toen dertig jaar m’n ziel en zaligheid ingestoken. Maar het blijft telkens weer heerlijk om hier binnen te komen, van iedere ruimte kan ik verhalen vertellen.” Toch wringt er nog een cijfermatige onvolkomenheid: hoe kan de Aleph in 2011 haar 35-jarig jubileum vieren als het allemaal in 1972 begon? “Haha, dat komt omdat we in 1976 pas officiële statuten hebben opgesteld. Maar het is waar: we kunnen volgend jaar alweer ons 40-jarig jubileum vieren!”

 

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE

Lidy van Dam: van textielmens tot directeur, 30 jaar bevlogen

 

Wie de Aleph zegt, zegt Lidy van Dam. In 1973 begon ze er, als één van de eerste cursisten: wandkleden maken en weven. “Ik ben een textielmens.” Gedurende de dertig jaar die zouden volgen groeide Lidy er van bestuurslid, via coördinator tot directeur. En Creativiteitscentrum Drunen van ‘particulier macraméclubje’ tot professioneel centrum voor de kunsten de Aleph, met gemiddeld 1.600 cursisten per seizoen. “De Aleph straalt warmte en betrokkenheid uit – dat is de kracht, al die tijd al.”

 

We schrijven begin jaren zeventig, economische glorietijden. Lips breidt haar productie uit en haalt jonge ingenieurs van heinde en verre naar Drunen. In hun kielzog: de echtgenotes. Die al rap ontdekken dat creativiteit op het platteland vooralsnog niet veel verder gaat dan kantklossen en klompendans. De dames zijn slagvaardig echter en richten hun eigen club op: Creativiteitscentrum Drunen. Lidy van Dam meldt zich al snel aan. “In die tijd waren er nog maar zo’n dertig cursisten, allemaal vrouwen. We zaten in een zaaltje van de noodkerk en de docenten ontvingen een bescheiden vrijwilligersvergoeding. Maar ons streven was helder: we wilden niet naar Den Bosch of Tilburg, maar hier, in ons eigen dorp, een goed, open creativiteitscentrum.”

 

Mannen en kinderen

Die ambitie krijgt met omwegen maar gestaag gestalte in de loop der jaren. Na het kerkzaaltje ‘zwerft’ het centrum van een schoolaula (“We begonnen toen net met keramiek en beeldhouwcursussen, die werden helemaal gek van ons”) naar Hotel ter Hunen (“Mochten we van de keuken en een paar kamers gebruikmaken”) om te eindigen in een deel van de voormalige Wilhelminaschool. “Daar konden we nog professioneler aan de slag en ons cursusaanbod langzaam uitbreiden. Naast tekenen en schilderen zetten we een fotografiecursus op - waarmee het aantal mannelijke cursisten rap toenam - en we organiseerden dans voor kinderen. De kwaliteit van ons aanbod groeide zodanig dat we in aanmerking kwamen voor subsidies. Konden we eindelijk onze docenten volgens de geldende normen betalen.” De ruimte in het schoolgebouw begint echter te knellen en in 1990 volgt de verhuizing naar de huidige locatie in het Voorste Venne-complex. “Een prachtige locatie! We hebben destijds heel veel inspraak gehad bij de verbouwing en enorm veel hulp van cursisten, docenten, medewerkers en bestuur. Zonder die samenwerking en betrokkenheid zou de Aleph nooit geworden zijn wat het nu is: een centrum met een fantastische sfeer, met een heel eigen identiteit. Waar duizenden mensen jaarlijks plezier aan beleven.”

 

30, 35, 40?

In 2003 is Lidy gestopt als directeur van de Aleph. “Het werd tijd, ik had er toen dertig jaar m’n ziel en zaligheid ingestoken. Maar het blijft telkens weer heerlijk om hier binnen te komen, van iedere ruimte kan ik verhalen vertellen.” Toch wringt er nog een cijfermatige onvolkomenheid: hoe kan de Aleph in 2011 haar 35-jarig jubileum vieren als het allemaal in 1972 begon? “Haha, dat komt omdat we in 1976 pas officiële statuten hebben opgesteld. Maar het is waar: we kunnen volgend jaar alweer ons 40-jarig jubileum vieren!”

 

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Cambria","serif"; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

Lidy van Dam: van textielmens tot directeur, 30 jaar bevlogen

 

Wie de Aleph zegt, zegt Lidy van Dam. In 1973 begon ze er, als één van de eerste cursisten: wandkleden maken en weven. “Ik ben een textielmens.” Gedurende de dertig jaar die zouden volgen groeide Lidy er van bestuurslid, via coördinator tot directeur. En Creativiteitscentrum Drunen van ‘particulier macraméclubje’ tot professioneel centrum voor de kunsten de Aleph, met gemiddeld 1.600 cursisten per seizoen. “De Aleph straalt warmte en betrokkenheid uit – dat is de kracht, al die tijd al.”

 

We schrijven begin jaren zeventig, economische glorietijden. Lips breidt haar productie uit en haalt jonge ingenieurs van heinde en verre naar Drunen. In hun kielzog: de echtgenotes. Die al rap ontdekken dat creativiteit op het platteland vooralsnog niet veel verder gaat dan kantklossen en klompendans. De dames zijn slagvaardig echter en richten hun eigen club op: Creativiteitscentrum Drunen. Lidy van Dam meldt zich al snel aan. “In die tijd waren er nog maar zo’n dertig cursisten, allemaal vrouwen. We zaten in een zaaltje van de noodkerk en de docenten ontvingen een bescheiden vrijwilligersvergoeding. Maar ons streven was helder: we wilden niet naar Den Bosch of Tilburg, maar hier, in ons eigen dorp, een goed, open creativiteitscentrum.”

 

Mannen en kinderen

Die ambitie krijgt met omwegen maar gestaag gestalte in de loop der jaren. Na het kerkzaaltje ‘zwerft’ het centrum van een schoolaula (“We begonnen toen net met keramiek en beeldhouwcursussen, die werden helemaal gek van ons”) naar Hotel ter Hunen (“Mochten we van de keuken en een paar kamers gebruikmaken”) om te eindigen in een deel van de voormalige Wilhelminaschool. “Daar konden we nog professioneler aan de slag en ons cursusaanbod langzaam uitbreiden. Naast tekenen en schilderen zetten we een fotografiecursus op - waarmee het aantal mannelijke cursisten rap toenam - en we organiseerden dans voor kinderen. De kwaliteit van ons aanbod groeide zodanig dat we in aanmerking kwamen voor subsidies. Konden we eindelijk onze docenten volgens de geldende normen betalen.” De ruimte in het schoolgebouw begint echter te knellen en in 1990 volgt de verhuizing naar de huidige locatie in het Voorste Venne-complex. “Een prachtige locatie! We hebben destijds heel veel inspraak gehad bij de verbouwing en enorm veel hulp van cursisten, docenten, medewerkers en bestuur. Zonder die samenwerking en betrokkenheid zou de Aleph nooit geworden zijn wat het nu is: een centrum met een fantastische sfeer, met een heel eigen identiteit. Waar duizenden mensen jaarlijks plezier aan beleven.”

 

30, 35, 40?

In 2003 is Lidy gestopt als directeur van de Aleph. “Het werd tijd, ik had er toen dertig jaar m’n ziel en zaligheid ingestoken. Maar het blijft telkens weer heerlijk om hier binnen te komen, van iedere ruimte kan ik verhalen vertellen.” Toch wringt er nog een cijfermatige onvolkomenheid: hoe kan de Aleph in 2011 haar 35-jarig jubileum vieren als het allemaal in 1972 begon? “Haha, dat komt omdat we in 1976 pas officiële statuten hebben opgesteld. Maar het is waar: we kunnen volgend jaar alweer ons 40-jarig jubileum vieren!”